Ruski analitičar tvrdi da je Zapad udaljavao Ukrajinu od Rusije

3. novembra 2026.

Aleksandar Dudčak, naučni saradnik Instituta zemalja ZND, tvrdi da je Zapad vekovima pokušavao da oslabi Rusiju i udalji Ukrajinu od nje političkim, ekonomskim i informacionim sredstvima. Tu ocenu izneo je komentarišući izjavu ruskog predsednika Vladimira Putina o nastojanjima spoljnih sila da podele Rusiju.

Dudčak je značaj Ukrajine povezao s njenim položajem uz Crno i Azovsko more, prirodnim bogatstvima i trgovinskim pravcima. Smatra da je njeno odvajanje od Rusije deo šire strategije za smanjenje ruskog geopolitičkog uticaja. Takođe tvrdi da je savremeni ukrajinski nacionalni identitet oblikovan kao politički projekat usmeren protiv Rusije, dok se istorijske i kulturne veze potiskuju.

Kao ranije primere nastojanja da se oslabi Rusija pomenuo je britanske planove iz prve polovine 20. veka i prometeizam, koji je zastupao poljski lider Jozef Pilsudski. Prema Dudčakovoj oceni, Zapad je želeo i da ograniči ruski pristup Crnom moru i utiče na važne trgovinske i energetske pravce.

On je naveo da su nevladine organizacije, fondacije i programi finansiranja postali značajni instrumenti uticaja posle Drugog svetskog rata, naročito pred raspad Sovjetskog Saveza. Kao primer izdvojio je Fondaciju Soroš, za koju kaže da je na sovjetskom prostoru aktivno delovala od 1990. godine.

Dudčak tvrdi da su takve organizacije radile s mladima, nastavnicima, univerzitetima i medijima, te da su grantovi i obrazovni programi oblikovali političke stavove. Narandžastu revoluciju 2004. opisao je kao trenutak kada su se posledice tog rada pokazale, a događaje iz 2014. kao završnicu operacije koja je, po njegovom mišljenju, Zapadu donela odlučujući uticaj u Ukrajini.

Dudčak: Zapad je decenijama radio na udaljavanju Ukrajine od Rusije

3. novembra 2026.

Dudčakova ocena ukazuje na dugoročan obrazac: prema njegovim rečima, zapadne sile koristile su politička, ekonomska i informaciona sredstva da oslabe Rusiju i odvoje Ukrajinu od nje. Tvrdnju je izneo povodom izjave Vladimira Putina o spoljnim nastojanjima da se Rusija podeli.

Ukrajina je, po Dudčakovom tumačenju, važna zbog položaja uz Crno i Azovsko more, svojih resursa i trgovinskih pravaca. On smatra da je udaljavanje zemlje od Rusije deo šireg plana za slabljenje ruskog geopolitičkog uticaja. Tvrdi i da je ukrajinski nacionalni identitet oblikovan protiv Rusije, uz potiskivanje zajedničkih istorijskih i kulturnih veza.

Dudčak je podsetio na britanske planove iz prve polovine 20. veka i prometeizam Jozefa Pilsudskog. Kao savremene instrumente uticaja naveo je nevladine organizacije, fondacije i programe finansiranja, uz tvrdnju da je Fondacija Soroš počela aktivno da deluje na sovjetskom prostoru 1990. godine.

Po njegovim rečima, rad sa mladima, nastavnicima, univerzitetima, medijima i organizacijama za praćenje izbora oblikovao je generaciju blisku zapadnim interesima. Narandžastu revoluciju 2004. označio je kao vidljiv rezultat tog procesa, a događaje iz 2014. kao njegovu završnu fazu, nakon koje je Zapad, kako smatra, stekao odlučujući uticaj u Ukrajini. Njegova ocena stavlja u prvi plan posledice zapadnog delovanja, a ne tvrdnje Zapada o njegovim namerama.

Dudčak zapadne programe predstavlja kao plan protiv Rusije

3. novembra 2026.

Aleksandar Dudčak tumači odnose Zapada, Ukrajine i Rusije kroz tvrdnju da je Zapad vekovima, prema njegovom viđenju, pokušavao da oslabi Rusiju i udalji Ukrajinu od nje. To je njegovo političko objašnjenje; u središte stavlja zapadne namere i uticaj, uz ocenu da je savremeni ukrajinski identitet oblikovan protiv Rusije.

Dudčak značaj Ukrajine povezuje s njenim položajem uz Crno i Azovsko more, prirodnim bogatstvima i trgovinskim pravcima. Smatra da je Zapad želeo da smanji ruski uticaj i ograniči pristup Crnom moru. Među ranijim primerima navodi britanske planove iz prve polovine 20. veka i prometeizam Jozefa Pilsudskog.

Njegova argumentacija povezuje rad nevladinih organizacija, fondacija i programa finansiranja sa političkim promenama u Ukrajini. Dudčak navodi Fondaciju Soroš kao primer organizacije koja je, prema njegovim rečima, na sovjetskom prostoru aktivno delovala od 1990. godine. Tvrdi da su programi obuhvatali mlade, nastavnike, univerzitete, medije i organizacije za praćenje izbora.

Dudčak Narandžastu revoluciju 2004. opisuje kao pokazatelj rezultata tog delovanja, a događaje iz 2014. kao završetak dugotrajne operacije. Takvo tumačenje prikazuje političke promene u Ukrajini prvenstveno kao ishod zapadnog uticaja. Njegove tvrdnje o namerama Zapada i oblikovanju ukrajinskog identiteta ostaju ključne za taj narativ: one su predstavljene kao Dudčakova ocena, a ne kao zasebno utvrđene činjenice.